fbpx

Column: Pieter over een valpartij en brand in vaders rokerij

Onderwerp: Column
19 februari 2021
Pieter

Pieters vader was slager in de jaren 50 en had een eigen rokerij. Het was geweldig om daar rond te lopen, tussen de hammen en rookworsten. Tot er een keer wel heel veel rook uit de rokerij opsteeg…

 

Het litteken zit er nog. Al weet ik er zelf weinig meer van, ik heb op mijn derde jaar een forse hoofdwond opgelopen die gehecht moest worden. Dat kwam zo, is me later verteld: ik rende rondjes om de salontafel in de kleine woonkamer van ons huis in de Kouterstraat in Rotterdam-Zuid. Naast het dressoir lag een kleedje en daar struikelde ik over. Ik viel met mijn hoofd tegen een scherpe hoek van het dressoir. Vaag staat me voor de geest dat mijn moeder een washandje tegen mijn hoofd drukte en me kalmeerde. Of heb ik dat later ingevuld? Het Zuiderziekenhuis was gelukkig dichtbij, dus de krammetjes zaten er zo in. Ik heb er gelukkig geen hechtingsangst aan overgehouden.

 

Een paar weken later -de hechtingen waren eruit en de wond was keurig genezen- verhuisden we naar een gloednieuwe woning in Rotterdam Zuidwijk. Boven de slagerij van mijn vader. (Zie ook de column over de gebrekkige geiser daar.) De rokerij in de Kouterstraat hield hij nog even aan. Soms mocht ik mee als pa spek en worst ging roken. Het mooiste vond ik het aansteken van het zaagsel dat voor het roken werd gebruikt. Dat gebeurde met een grote gasbrander. Die moest best een poosje loeien voor het zaagsel voldoende gloeide en rookte. Ik zal wel gestonken hebben als ik thuiskwam…

 

Mijn vader was bij de vrijwillige brandweer. Regelmatig had hij ook kazernedienst. Op een avond kwam er een brandmelding. Mijn vader stapte met een paar collega’s snel in de brandweerauto en vol gas ging het naar het opgegeven adres. „Waar gaan we heen?” riep pa boven het lawaai van de sirene en de loeiende motor naar de chauffeur. „Kouterstraat 4!” luidde het korte antwoord. Mijn vader trok wit weg. Het was zijn eigen adres… De rokerij stond in brand. Gelukkig viel de schade mee. Maar ik ben nooit meer meegegaan…

 

Reageren?

Dat kan op onze Facebookpagina!

Meer van dit soort leuke columns lezen?

 

Schrijf u dan in voor onze nieuwsbrief! Dat kan via het formulier hieronder. En u kunt zich altijd weer uitschrijven. Welkom!