fbpx

Column: Pieter over elastieken twist, centje gooien, pijlebuissie en na het avondeten naar buiten

Onderwerp: Column, Nieuws
10 juni 2021
Pieter

Vliegeren, knikkeren, elastieken twist, jojoën, hoelahoep, heggetje, Karel I, centje gooien, voor l… nee, laat ik het netjes houden, voor gek lopertje, voetballen, pijlebuissie… En zo kan ik nog wel even doorgaan. Het aantal spelletjes dat we op straat speelden was eindeloos. Ik ga ze niet allemaal beschrijven, maar over een paar minder bekende vertel ik u graag wat meer.

 

 

Elastieken twist vond ik eigenlijk meer iets voor meisjes. Als ik zag hoe elegant zij de sprongetjes maakten, dan was ik daar maar een stijve hark bij. Toch wilde ik wel meedoen. Het fijne ervan was dat je het binnen kon oefenen, zelfs alleen. Je vroeg een stuk wit elastiek aan je moeder, bond de einden aan elkaar en spande het elastiek om twee poten van twee stoelen. Die zette je zover uit elkaar dat het elastiek goed gespannen stond. En dan maar figuren maken, draaien, springen en weet ik wat al niet meer. Als ik dat die meiden zag doen, leek het heel simpel. Maar zelf had ik binnen de kortste keren het elastiek vast om mijn enkels, zodat ik geen kant meer uit kon. De rek was er snel uit bij mij…

 

Heggetje kon je alleen in onze autovrije straat doen. Aan de ene kant een rij bovenhuizen met achterdeuren, aan de andere kant de heg van de overburen, die zo gelukkig waren dat ze een tuin hadden. Wie “hem was” gooide de bal tegen de muur, maar dan op een speciale plek: het huisnummerbordje van de bovenwoning. Als dat geraakt werd, liep de rest zo snel mogelijk naar de overkant. Zodra je de heg beet had, was je veilig. De balgooier moest proberen de anderen af te gooien, terwijl ze naar de heg liepen of probeerden weer terug te gaan naar de overkant. Simpel, maar goed voor uren speelplezier.

 

Centje gooien deed je een beetje stiekem, want een jongen van negen of tien hoorde eigenlijk niet om geld te spelen. Gelukkig speelden we echt alleen maar met losse centen. In de buurt was een gebouw met een blinde muur en een hardstenen stoep. De bedoeling was jouw cent zo dicht mogelijk bij de muur te gooien. Wie er het dichtste bij lag, kreeg alle centen. Dus als er zes meededen had je een stuiver! Die je in de volgende vijf beurten ook weer net zo makkelijk verloor…

 

Voor gek lopertje deden we bij het pishokkie. (Sorry, zo noemden Rotterdammers dat nu eenmaal.) Dat was een betonnen huisje met twee urinoirs. Je liep met z’n allen rondjes omheen, maar je moest stokstijf stilstaan als degene die hem was je kon zien. Want als je bewegend gezien werd, was je af. Ik hield dat spel nooit zo lang vol; de stank was er niet om te harden.

 

En dan pijlebuissie! Je regelde ergens een stukje elektriciteitsbuis en haalde een paar oude kranten of bladen. Van dat papier maakte je mooie rechthoekige strookjes, die je om je wijsvinger tot een mooie pijl draaide. Daar was een bepaalde techniek voor nodig van trekken en tegelijk draaien. De punt zette je -in je mond- vast met een beetje spuug. En dan maar schieten. Doelen genoeg: passerende auto’s of fietsers, vogels, hoge schoorstenen, paaltjes, enz. Of we speelden oorlogje, met twee partijen die elkaar moesten raken. Maar je mocht niet op iemands gezicht mikken!

 

Buiten spelen, je kreeg er nooit genoeg van. Wat was het een feest als je in het voorjaar voor het eerst ’s avonds na het eten nog even naar buiten mocht! Alles zag er dan anders uit en het rook ook zo apart. Je was buiten tot het donker werd en je moeder je riep. Wat jammer dat er toen nog geen zomertijd was!

Meer van dit soort nuttige informatie ontvangen?

Elke vrijdag het beste van Langer Thuis in Huis, direct in uw inbox. Uitschrijven kan altijd in één klik. Welkom!

Wekelijks de beste tips en adviezen in uw mail?

 

Schrijf u in voor onze nieuwsbrief! U ontvangt dan wekelijks een mail waarin we u tips en advies geven om gezellig en veilig in uw eigen huis te blijven wonen.