Column: Hulp vragen

Onderwerp: Column
18 december 2019
Betty

[post_category]

Ik ben geen mensenmens. Prietpraat is niet aan mij besteed en ik heb het ook liever niet over koetjes en kalfjes. Voordat je denkt: wat een zuur oud wijf die Betty, wil ik nog wel even opmerken dat ik wel graag vriendelijk ben, hoor! Maar, onbekenden om hulp te vragen… Het is wat.

Ik reis nog altijd veel en graag en was in juni in Thailand. We moesten overstappen op Dubai. Groot vliegveld. Niet heel handig als je niet ver meer kan lopen. Gelukkig kan je aangeven dat je assistentie nodig hebt. En ja hoor, daar stond keurig iemand met een rolstoel bij de gate te wachten.

Eenmaal in Thailand hadden we een prachtig zwembad bij ons hotel. Zwemmen was heerlijk en ging heel goed. Tot dat ik het bad uit wilde… Mijn lieve Frank, die best heel sterk is, kreeg het soms niet voor elkaar. Ook omdat mijn bewegingen beperkt waren door een zeer pijnlijke frozen shoulder.

Toen we op een middag weer aan het hannesen waren, was daar ineens een potige dame die tegen Frank in een onverstaanbare taal snauwde. Hij begreep snel wat ze bedoelde: zij pakte me onder mijn linkerarm en Frank moest de rechter nemen. In no time was ik soepel uit het zwembad geholpen!

Ik putte me uit in dankbaarheid. Waarop zij slechts antwoordde: “just ask.”

Tja.

Ik heb juist een hekel aan het vragen van hulp aan vreemde mensen, want ik gedraag me graag zo zelfstandig mogelijk. Totdat een therapeute me heeft uitgelegd dat om hulp vragen ook een teken van zelfstandigheid is.

Ik ben er steeds meer van overtuigd dat dat ook echt zo is.

Reageren?

We lezen graag uw reactie op onze Facebookpagina!